Bir bebek gibi saçlarımı okşardı. Bana bir baktığında, gözünün içi gibi bakar; gözlerinin içi gülerdi.

 

Ta uzaklardan dualarıyla eşlik eder, beni hiçbir yerde yalnız bırakmazdı.

 

Onun yanında fedakârlığın esamesi bile okunmazdı; çünkü o, kendiliğinden fedakârlığın ta kendisi olurdu.

 

Ben sevginin katmer katmer çoğaldığını onda gördüm. Sevmenin, saygının içinde nasıl büyüdüğünü bana o gösterdi.

 

Ne zaman yanına yaklaşsam, bir huzur kaplardı yüreğimi. İçimden binlerce kez ellerini öpmek gelirdi; öpemezdim.

 

Çünkü gözlerim onun gözlerinde küçülür, küçülür ve sonunda eriyip giderdi.

 

Şimdi o, bende sürekli çoğalan bir sevginin, hiç bitmeyecek bir yaşam enerjisidir.

 

Şimdi o, yüreğimdeki sevgilerin efendisidir.