Çok Okunanlar
Karakter boyutu :  18 Punto16 Punto14 Punto12 Punto
Adnan DENİZ
Adnan DENİZ
22 Kasım 2011 Salı
Bir Öğretmene Dair

Her sabah okula doğru yol aldığımda uzaktan onun arabasını görürüm ve derim ki; yine benden önce gelmiş! Ayrı bir heyecan duyarım onu gördüğümde. Bazen hayretle, bazen gururla ve bazen kıskanarak bakarım.
Kimden mi bahsediyorum? Liseden matematik öğretmenim, okuldan meslektaşım ve gördüğüm en insancıl bir öğretmenden.


Onun hayata bu kadar olumlu bakışı, insanlara bakınca güneş gibi ısıtışı, Olumsuzlukları bir süzgeç gibi eleyerek yaşama dört elle sarılışı onu yakından tanıyanları derinden etkiler.


Ben ondan öğrendim, yaşamın adının mücadele olduğunu. Hayatın çok güzel renklerinin bulunduğunu. Yılmamayı ve devamlı ileriye bakmanın başarı getirdiğini.


Şimdi onu her görüşte o kadar mutlu oluyorum ki, bak diyorum yine sınıftan çıkmış, yine çocukların yüzleri gülüyor. Yine herkes mutlu. Kendindeki enerjiyi taşıyor devamlı iletişim halinde oldukları insanlara. Öğrencilerine ve öğretmen arkadaşlarına.


Polyana"ı okumuştum ortaokul yıllarında, mutluluk oyunları oynardı ve mutlu olduğuna inandırırdı herkesi ve kimsenin üzülmesini istemezdi. Ama bakın polyanacılık yoktu hocamda. Hep kendisi ile barışık ve mutlu olduğu kadar herkesle mutluluğu paylaşabiliyor. İnsan belli bir zaman sonra herhalde her şeyden sıkılır derdim, ama ben öyle olmadığını gördüm. Nasıl mı? Yılların görev aşkıyla yanıp tutuşan öğretmeni, hala o Görev aşkından hiçbir şey kaybetmiş değil. Gerçektende insanlar işlerini sevdikleri müddetçe devamlı olarak mutlu olmayı başarabiliyorlar.


Yine bu sabah onunla karşılaştım okul kantininde. Gülümseyerek ""günaydın""dedi.

Ameliyat geçirmişti. Kalbimi rektefe ettirdim demişti. Ama hala gülümsüyordu. O kadar bağlıydı ki hayata. Onun bu duruşuna gıpta ile bakmamak eldemi ki…


İnsanları kabul edebilmek, insanları oldukları gibi kabul edebilmek çok zor bir iştir. Onların düşüncelerine saygı göstermek, etik bir davranıştır. Ve bunu çoğu insan yerine getiremez. Ben bunu başarabilen kişilerden birininde hocam olduğunu gördüm. İnsanlarla o kadar içten iletişim kurar ki… Sanırsın ki yıllardır onunla samimi. Yalan dolana hiç başvurmadan olduğu gibi, yanlışını ve doğrusunu, olduğu gibi kabul edebilen bir insan.
Köşe başında bir bakarsın öğrencileri başını sarmış, bir bakarsın öğretmen arkadaşları. Hararetle anlatır, konuşur ve yüzünde tebessümü hiç eksik etmeden devamlı bir şeyler anlatır. Dikkat ederim hiç kimse sıkılmaz, hiç kimse mecbur olmadığı sürece onun etrafını terk etmez. Sanırsın ki, arılar bir çiçeğe konmuş, bal alma yarışı yapıyorlar. O ise gayet rahat ve gayet mütevazı. Elinden gelse kendinde var olan bütün bilgi ve değerleri karşısındakine karşılıksız verebilecek kadarda cüretkâr ve fedakâr.
Ben daha iyi anlıyorum öğretmenliğin kutsallığını bu gibi öğretmenlerimle, Ben daha iyi anlıyorum, neden Türkiye"de ekonomiye aldırış etmeden var gücüyle işine koşar adım giden öğretmenlerin varlığını. Ben şimdi daha iyi anlıyorum vatan sevgisinin, insan sevgisinin, nasıl boy verip geliştiğini. Böyle öğretmenler olduğu müddetçe biliyorum ki;


Ülkemizde eğitim devamlı ayakta kalacak, Ben biliyorum ki yüreklere ekilen ümit ekinleri, yaşama sevinçleri devamlı var olacak.


Yine seni bekleyeceğim hocam, yine seninle yarışacağım. Biliyorum bir gün mutlaka senden önce okulda olacağım. Biliyorum Yine gülümseyeceksin uzaktan. Diyeceksin ki "Adnan"ım"akıllı ol. Sen devamlı koşar adım gidiyorsun zaten. Ama Hocam Mutlaka sizi geçmem lazım. Buna kızmazsın biliyorum. Çünkü sen geride kalmasını sevmezsin.

Bu yazı toplam 13357 defa okunmuştur.  
Kalan Karekter Sayısı : 500
İsmail Hekim Taşkıran / 23 Kasım 2011 Çarşamba 11:17
24 kasım şiir
UTANSIN
Yetiş öğretmenim, boğ karanlığı,
Aydınlık olmazsa, güneş utansın.
Çağla sen, aratma coşmuş ırmağı
Güller bitirmezse, toprak utansın.
Önümde yol göster, kılavuzum ol,
Hedefe varmazsam, yollar utansm.
Yeter ki başımda sen çobanım ol,
Kurda yem olursam, dağlar utansın.
İlmin ile nesle şöyle bir serpil,
Nesil göğermezse, yağmur utansın.
Mendilini al sen, gözyaşını sil,
Eğer ağlamazsam, bulut utansın.
Göster öğretmenim barış yolunu,
Silâhlar susmazsa, zaman utansın.
Bir araya getir, kurdu koyunu,
Oyun bozulursa, bozan utansın.
Selâm öğretmenim, yürekten selâm,
Sana ulaşmazsa, yeller utansın.
Ne desem de seni ben anlatamam,
Yardıma koşmayan kalem utansın.
İsmail Hekim TASKIRAN
100 %
Beğendim
Beğenmedim
Yazarın Diğer yazıları
Sitemizdeki yazı ve resimlerin her hakkı saklıdır. İzinsiz ve kaynak gösterilmeden kullanılamaz. -0.0147
Güneydoğu Haber